No universo da moda, poucas marcas dominan a arte da provocación como Balenciaga. Desde que Demna Gvasalia tomou as rendas creativas da casa francesa, a marca converteuse nun laboratorio estético onde o límite entre o luxo, a ironía e a crítica cultural é cada vez máis difuso. Un dos exemplos máis comentados desta etapa é a súa aposta por produtos que parecen gastados, rotos ou deteriorados a propósito, desde zapatillas con aspecto de estar a piques de desintegrarse ata bolsos que evocan o desgaste de décadas de uso.
A pregunta é inevitable: por que unha marca de luxo aposta por vender o “vello” como algo novo? Para entendelo, hai que mirar máis alá do produto e observar a estratexia cultural e de marketing que sostén esta estética.
Nos últimos anos, Balenciaga entendeu que o valor dunha marca de luxo xa non depende só da perfección visual. Nun mundo saturado de imaxes impecables e produtos pulidos, a marca decidiu ofrecer o contrario: imperfección, desgaste e ruído. O obxectivo non é vender unha zapatilla destruída, senón vender unha mensaxe: a idea de que o luxo tamén pode ser incómodo, crítico e desafiante.
O lanzamento das Paris Sneaker —zapatillas deliberadamente desgastadas, cun prezo de luxo— é un exemplo contundente. As imaxes da campaña mostraban pares completamente destruídos, cunha estética case museística, que inmediatamente se fixeron virais. A polémica foi instantánea, pero iso era parte da estratexia: Balenciaga non busca aprobación unánime, busca conversación. No marketing contemporáneo, poucas moedas son tan valiosas como a visibilidade orgánica e o debate cultural.
Esta estética desgastada tamén funciona como comentario social. Nunha época de consumo rápido, produción masiva e industria contaminante, Balenciaga xoga coa idea de que os obxectos teñen unha vida útil real, unha memoria, unha historia. A fealdade estilizada convértese en arte, e o desgaste transfórmase en símbolo. É unha especie de reflexión irónica sobre o estado da moda e do mundo: se todo parece usado, é porque vivimos tempos desgastados.
Ao mesmo tempo, esta tendencia está profundamente ligada ao streetwear, ás subculturas urbanas e á idea de roupa vivida como símbolo de identidade. Balenciaga colle ese código e lévao ao extremo, converténdoo en obxecto de luxo. O que antes era signo de precariedade convértese en signo de vangarda: un xogo conceptual que poucas marcas saben executar con tanta precisión.
A estratexia funciona porque non vende só un produto, senón un posicionamento cultural. Balenciaga é, hoxe, unha marca que non teme incomodar. E iso, nun mercado onde a maioría compite por agradar, convértese nun factor diferencial. A estética desgastada é unha ferramenta de branding, unha linguaxe visual e un manifesto artístico.
Ao final, Balenciaga demostra que o luxo contemporáneo non consiste en brillar, senón en facer pensar. A súa moda desgastada é unha invitación a cuestionar o que entendemos por valor, por novo e por beleza. Nunha industria construída sobre a estética da perfección, a súa maior provocación é lembrarnos que tamén hai beleza no que está roto.